همه چیز را امانت الهی بدانیم

شکي نيست که همه ما و همه هستي مخلوق خداوند مهربانيم و مالک حقيقي همه چيز و همه کس خداست.

اما گاهي اين حقيقت فراموش مي شود و يادمان مي رود که خودمان و هرچه داريم، مُلک خداوند است و به صورت امانت، مدتي در اختيار ماست و هنگامي که آن فرصت تمام بشود، امانت از ما گرفته مي شود و به ديگري واگذار مي شود. همه اين خانه ها، ماشين ها، پست و مقام ها و... چقدر دست به دست شده است و هرچند وقت يکي گفته است :

خانه من، ماشين من، ميز و پست من و بعد مدتي خبري از او نبوده و شخصي ديگر اين حرف را زده است!!

آري اين واقعيت مهمي است که ما و هرچه داريم از خدا هستيم و هرچه در اختيار ماست، امانت الهي و وسيله اي براي امتحان ماست.

توجه به اين حقيقت درس مهمي است که از آيه 26 سوره آل عمران استفاده مي کنيم :

« بگو بارالها! مالک هستي توئي به هرکه بخواهي حکومت مي بخشي و از هرکه بخواهي مي گيري، هرکس را بخواهي عزت مي دهي و هرکه را بخواهي خوار مي کني. تمام خوبي ها به دست توست. تو برهرچيز قادري »

در نظر داشتن اين حقيقت که هرچه داريم امانت الهي است، آثار مهمي دارد که به آن اشاره مي کنم:

✓ اگر امانت الهي است در مواردي که خداوند راضي نيست استفاده نکنيم. مثلاً با چشم و زبان که امانت است، معصيت خدا نکنيم.

✓ در مواردي که صاحب امانت فرموده چيزي را صرف کنيم، دريغ نداشته باشيم. مثلاً اگر فرموده پس از استفاده از اموال و رفع نياز خود، خمس مازاد آن را به مصرف خاصي برسانيم، برايمان سخت نباشد.

✓ اگر او که مالک است، چيزي را از من گرفت، گله مند نباشيم بلکه راضي به رضاي او باشيم.

✓ چون همواره در هرچه تعريف مي کنيم، از اوست، هميشه شکر او را در دل، بر زبان و و در عمل به جا آوريم.

✓ در حفظ امانت هاي الهي کوشا باشيم. حفظ سلامتي، استفاده درست از اموال، تربيت صحيح فرزندان که همه امانت هاي الهي هستند